Paul Samuelson
Jest amerykańskim ekonomistą, a jednocześnie ekonometrykiem i statystykiem. Dyplom University of Chicago uzyskał w 1935 roku, doktorat obronił na Harvardzie w 1941 roku. Przede wszystkim specjalizuje się w ekonomii dobrobytu. Spopularyzował tak zwane warunki Lindahl-Bowen-Samuelsona, czyli kryteria oceny, czy konkretne posunięcie ekonomiczne wpłynie na stopień dobrobytu. Ponadto opracował on teorię finansów publicznych z optymalną alokacją zasobów. Zajmował się programowaniem lniowym, analizą ekonomiczną, teorią wzrostu, teorią cen, dochodu, systemem podatkowym, teorią pieniądza, cyklami koniunkturalnymi i teorią handlu międzynarodowego. Był doradcą ekonomicznym Kennedy’ego i Johnsona. W 1970 roku otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie ekonomii jako pierwszy Amerykanin.